Kήρυγμα π.Γεωργίου

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΗΛΘΕ.......ΠΕΙΡΑΖΩΝ ΚΑΙ ΛΕΓΩΝ

 

               Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται ως  συνέχεια  θα λέγαμε εκείνης που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή περί του άφρονος πλουσίου.
               Πνευματικές αναζητήσεις διακατέχουν τον άνθρωπο εκείνο ειτε καλοπροαίρετες είτε κακοπροαίρετες, πάρτε όπως θέλετε, που απευθύνει στον Κύριο μας το ερώτημα περί του τρόπου  κατακτήσεως της αιωνίου ζωής. Είναι κακό αυτό θα μου πείτε? Ασφαλώς και δεν είναι κακή μια τέτοια αναζήτηση! Το ερώτημα όμως είναι γιατί το κάνει? Θέλει πραγματικά να αγωνιστεί για να κατακτήσει την αιώνιο ζωή ή προσπαθεί να πειράξει τον Κύριο? Μάλλον το δεύτερο καταλαβαίνουμε ότι συμβαίνει.

               Και ο Κύριος μας ασφαλώς το αντιλαμβάνεται αλλά δείτε πως του φέρεται. Δεν τον αποπαίρνει ούτε τον διώχνει αλλά στην διαφαινόμενη ειρωνεία της προσφώνησης του ανθρώπου    “ Διδάσκαλε αγαθέ ” του λέει ότι κανείς δεν είναι αγαθός ή μη μόνο ο Θεός. Αυτή η φράση του Κυρίου σημαίνει ότι αυτός δεν ήταν αγαθός? Όχι βέβαια! Ξέρει ότι είναι ο Υιός του Θεού αλλά με αυτό που λέει προσπαθεί όχι να δείξει ποιός είναι αυτός αλλά πως πρέπει οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τέτοιους προκλητικούς τίτλους. Με απλά λόγια αυτό που του δίνει είναι η διδαχή της ταπεινώσεως και του σεβασμού απέναντι στον Θεό.
                Και δεν αποφεύγει το ερώτημα που του ετέθη αλλά συνεχίζοντας τον λόγο του ομιλεί περί των εντολών που έχουν δοθεί από Μωυσέως στον άνθρωπο από τον Θεό. Αυτές οι εντολές είναι η απάντηση στην ερώτηση του ανθρώπου περί της αιωνίου ζωής. Για την ακρίβεια είναι η μισή απάντηση. Και δίνει ο Κύριος αυτή την μισή απάντηση γιατί θέλει να δει τι εντύπωση αυτή θα προκαλέσει στον ερωτώντα.
                 Βλέπει λοιπόν από όσα του λέει ο άνθρωπος αυτός ότι καμμιά εντύπωση δεν του έκαναν όσα είπε ο Κύριος κανένα ερέθισμα δεν υπάχρει στην σκέψη του. Είναι φυσιολογικό αυτό λέτε? Η απάντηση είναι ανεπιφύλακτα ναί. Δείτε γιατί. Ο Κύριος μας ξέρει ότι ο άνθρωπος αυτός μεγάλωσε και ανδρώθηκε με εκπαιδευτικό οδηγό την διδασκαλία του Νόμου του Μωυσέως και των Προφητών. Αυτά ήταν οι θρησκευτικοί οδηγοί των ανθρώπων μέχρι εκείνη την στιγμή. Και δεν ήταν κακοί οδηγοί σε καμμία περίπτωση αλλά ήταν ελλιπείς οδηγοί. Μπορούσαν να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε μια σωστή κατά κόσμον πορεία αλλά δεν μπορούσαν να τον πάνε σε αυτό που λέμε αιώνια ζωή και μετοχή στην ουράνιο βασιλεία.

                  Αυτό Κύριος το ξέρει. Και τι κάνει διαλύει όλη αυτή την θρησκευτική παράδοση του Ιουδαικού λαού? Ασφαλώς όχι! Θυμηθείτε το “ ουκ ήλθον καταλύσαι τον Νόμο ή τους Προφήτας. Ούκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι ” και θα καταλάβετε γιατί λέει στον άνθρωπο καλά όλα αυτά αλλά “έτι οι έν λείπει”. Και ποιό είναι αυτό το ένα? Όποιος  θέλει να είναι δίπλα στον Θεό στην ουράνιο αιώνια βασιλεία του πρέπει να έχει αποτινάξει από επάνω του κάθε τι κοσμικό και γήινο και να έχει στο μυαλό και την διάνοια του μόνο το πρόσωπο Θεού και την ευαρέστηση στο θέλημα του.
 Είχε ξαναειπωθεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν από οποιονδήποτε? Μάλλον όχι!
- Είναι αυτό που συμπληρώνει τον Νόμο και τους Προφήτες.
- Είναι το νεο που φέρνει ο Κύριος.
                  Στην ουσία είναι ο λόγος για τον οποίο ήλθε στην γη.
 Και αυτός ο λόγος είναι η επανένωση του ανθρώπου με τον Θεό.
- Μια επανένωση που γίνεται πλέον όχι με διατακτικό τρόπο αλλά με παρακλητικό και προσκλητικό τρόπο.
- Μια επανένωση που ξεκινά και καταλήγει όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά του ανθρώπου. Θυμηθείτε το ευαγγέλιο την Κυριακή της Τυροφάγου “ Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης όπου σης και βρώσις αφανίζει αλλά θησαυρούς εν ουρανώ. Εκεί όπου έσται ο θησαυρός υμών εκεί έσται η καρδία υμών”.

                   Αυτή τελείως διαφορετική μέχρι εκείνης της στιγμής προσέγγιση της αιωνίου ζωής ασφαλώς λύπησε σφόδρα τον πλούσιο άνθρωπο. Και τον λύπησε γιατί ο Νόμος μέχρι εκείνη την στιγμή βόλευε τους πάντες ιδιαιτέρως δε τους πλούσιους. Έκαναν ότι έλεγε και όλα καλά όλα ωραία αλλά από ότι φαίνεται  τα καλά και τα ωραία δεν έφταναν για το τέλειο για το όλο που αναζητούσε ο πλούσιος.
                   Αυτός ζήτησε και ο Κύριος του το έδωσε. Θέλεις τελειότητα θέλεις τα πάντα θέλεις την αιώνιο ζωή? Καλά κάνεις και τα θέλεις και είναι φυσιολογικό να τα ζητάς. Αυτό είναι το ίδιο του ανθρώπου να εξελίσσεται και να κατακτά. Του το αναγνωρίζει ο Κύριος του πλουσίου αυτό το δικαίωμα. Του ζητά όμως να κάνει και αυτός κάτι να δώσει κάτι. Σε ποιόν? Στον ίδιο? Στον Θεό Πατέρα? Όχι βέβαια! Του ζητά να δώσει κάτι στους συνανθρώπους του και να τον ακολουθήσει. Δύσκολο? Μάλλον είναι δύσκολο κατα πως φαίνεται.
                  Και είναι δύσκολο γιατί συνηθίζουμε οι άνθρωποι πρώτα να βάζουμε στόχους να κάνουμε όνειρα να έχουμε επιδιώξεις και αφού τα καταστήσουμε όλα αυτά επιτακτικές μας ανάγκες, όρους και προυποθέσεις ζωής και επιβίωσης μας, πρακτικής και δράσης μας στη συνέχεια σκεφτόμαστε το τίμημα όλων αυτών. Και όταν έλθει η ώρα του τιμήματος της πληρωμής του αντιδώρου τότε κάνουμε πίσω, λυπούμαστε και απελπιζόμαστε. Τα βάζουμε με τον εαυτό μας τα βάζουμε με τους συγγενείς μας τα βάζουμε με τους φίλους μας τα βάζουμε με τον ίδιο τον Θεό.

                 'Αρα ποιός μπορεί να σωθεί? Πως το έλεγε ο Κύριος σε εκείνη την παραβολή “ ο ποιήσας το έλεος μετ΄αυτού ” για να θυμηθούμε την παραβολή του εμπεσόντος ανθρώπου εις τους ληστάς. Και φτάνει αυτό πάτερ θα μου πείτε? Δεν ξέρω άν από μόνο του αυτό φτάνει. Αυτό θα το κρίνει ο Θεός αλλά ναι είναι ένα πρώτο βήμα ίσως και να είναι το μόνο και τελευταίο βήμα που χρειάζεται. Δεν ξέρω είμαι όμως σίγουρος ότι και άν δεν είναι το τελευταίο βήμα είναι σίγουρα απαραίτητο να γίνει.
                 Σας το έχω πεί πολλές φορές θα σας το ξαναπώ στην χριστιανική πίστη, στην εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει κανονιστικός νόμος δεν υπάρχουν διατακτικές κατευθύνσεις. Δεν υπάρχουν πρέπει και επιβάλλεται. Στην εκκλησία του Χριστού υπάρχει θέση για τον καθένα, πλούσιο και φτωχό, ωραίο και άσχημο, ασθενή και υγιή. Κανείς εκ της θέσεως του δεν είναι προτιμητέος και κανείς εκ της θέσεως του δεν είναι απορριπτέος. Είναι αυτό που έλεγε ο Θείος Παύλος “ πάντες έν εσμέν .......τα πάντα και εν πάσι Χριστός ”.  

Μην ψάχνεται να βρείτε την αιώνια ζωή
       -    στο τι και το πως
       -    στο γιατί και το διότι του κόσμου τούτου
       -    μην χάνεστε μέσα στην απεραντοσύνη της κοσμικής πραγματικότητας,
Μην ζητάτε αυτό που σας έχει ήδη δοθεί.
Πληρώθηκε αυτό με το πιο μεγαλό τίμημα που δόθηκε ποτε στον άνθρωπο,
με το πιο αθώο αίμα που χύθηκε ποτε στον κόσμο,
με την πιο απάνθρωπη θυσία που έγινε ποτε.
               Ξέρουμε πλέον τι πρέπει να κάνουμε ως άνθρωποι. Μας το άφησε ως διδασκαλία και ως παρακαταθήκη ο Κύριος μας. Και άν νομίζουμε ότι είναι δύσκολο και δεν θα τα καταφέρουμε άς θυμηθούμε τα λόγια του “ Τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν ”.

 

Κήρυγμα π.Γεωργίου

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ

 

                     Ακούσαμε και σήμερα ένα ακόμα σκληρό ευαγγελικό ανάγνωσμα για τον πλούτο και την υπερσυσώρευση αγαθών. Να επαυξήσουμε και μεις σε όλα όσα ακούσαμε δεν νομίζω ότι θα είχε κάποιο νόημα. Μας είναι αποκρουστική η εικόνα του ευτραφούς όχι στο σώμα κατ’ανάγκη αλλά σίγουρα στο πνεύμα και την διάνοια πλουσίου της διηγήσεως. Γιατί θα συμφωνήσετε φαντάζομαι μαζί μου ότι η πάχυνση του σώματος δεν συνιστά κατ’ανάγκη πάχυνση της ευαισθησίας και απώλεια κοινωνικού ενδιαφέροντος αλλά η πάχυνση του νου σίγουρα οδηγεί σε απώλεια και ενδιαφέροντος και αλληλεγγύης πρός τον πλησίον.
                    Υπό το σκεπτικό αυτό να αναρωτηθούμε τι ψάχνουμε σήμερα να πάρουμε από την συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή? Ψάχνουμε με αυτή
- Να ποινικοποιήσουμε τον πλούτο?
- Να αποστρέψουμε με βδελυγμία το πρόσωπο μας από τον συνάνθρωπο μας που έχει μια οικονομική ευμάρεια
- Να απαξιώσουμε κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για επίτευξη καλύτερων οικονομικών όρων στη ζωή
- Να αναδείξουμε το χρήμα ως οικονομικό μέγεθος εκλαμβανόμενο ως τον παράγοντα εκείνο που ευθύνεται για κάθε κακό που συμβαίνει στην κοινωνία
Τι από όλα αυτά ψάχνουμε? Τι θα θέλαμε να ακούσουμε από τον κήρυκα της εκκλησίας  και φεύγοντας από εδώ σήμερα να το νομιμοποιήσουμε μέσα  μας?

                     Οι περισότεροι ιεροκήρυκες προσπαθούν να απέλθουν του ποτηρίου εκείνου που το περιεχόμενο του αφορά το χρήμα και την σχέση που αυτό έχει με την πίστη, την θρησκεία και την εκκλησία στην δρώσα της μορφή. Έχετε ξαναακούσει από τα χείλη μου την άποψη ότι στην εκκλησία δεν φοβόμαστε να μιλήσουμε για κάθε τι όσο δύσκολο ή πονηρό κι άν είναι. Την ακλόνητη πίστη μου στην άποψη αυτή την παίρνω από το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που δεν δίστασε να συναναστραφεί και να συμφάγει με τους εκπροσώπους του χρήματος της εποχής του -τελώνες  νομίζω τους έλεγαν όχι ασφαλώς για να γίνει ένα με αυτούς αλλά για να δείξει με την παρουσία του εκεί ότι κακό βδελυρό και μισητό πράγμα στο κόσμο δεν υπάρχει καθεαυτό από μόνο του δηλαδή αλλά το κάθετι παίρνει τέτοια χαρακτηριστικά από τον τρόπο με τον οποίο το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι. Ο λαός μας πάντα τα λέει πιο απλά « Τον πλούσιο πολλοί εμίσησαν τον πλούτο ουδείς ».
                    Άρα το ζητούμενο μας δεν πρέπει να είναι η απόδοση απλά της όποιας κατηγορίας μπορούμε να αποδώσουμε στο χρήμα αλλά η αναζήτηση τρόπων χρήσης του τέτοιων που θα επιτρέψουν να πάρουμε από αυτό την μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια και την λιγότερο δυνατή κακιά ή άστοχη χρήση του. Να σας το πω με πιο απλά λόγια. Την κοπριά που κάνουν τα ζώα την γνωρίζετε φαντάζομαι. Αυτή κοπριά έχει μια δυσάρεστη οσμή και αποτελεί και αποκρουστικό θέαμα για τα μάτια μας. Κι όμως ταυτόχρονα αυτή η κοπριά είναι ένα θαυμάσιο και οικολογικό λίπασμα πολύ καλύτερο από κάθε άλλο χημικό παρασκεύασμα. Άν λοιπόν συγκεντρώσουμε όλη αυτή την κοπριά σε ένα σωρό στον κήπο μας και θα μας πνίξει η μπόχα της και θα θέσουμε σε δοκιμασία την οπτική μας αίσθηση. Άν τώρα την πάρουμε και την σκορπίσουμε στον κήπο μας και σε όσα έχουμε εκεί φυτέψει το πιθανότερο θα είναι να δούμε τα φυτάδια μας να προφυλάσσονται από κάποια ενοχλητικά ζωύφια, αυξάνονται και να κάνουν καρπούς από τους οποίους ενδεχομένως και να τραφούμε βιολογικά.

                  Έναν ανάλογο παραλληλίσμό θα μπορούσαμε να κάνουμε και με το χρήμα. Αλλά εδώ ασφαλώς  έχουμε άλλες δυσκολίες. Δυσκολίες που δεν τις θέτει το χρήμα καθεαυτό αλλά εμείς οι άνθρωποι σύμφωνα με την θέση και από την σκοπιά την οποία το αντιμετωπίζουμε. Να γίνω πιο απλός

Άν ένας άνθρωπος κυνηγάει το χρήμα τι λέμε ότι είναι  ΑΠΛΗΣΤΟΣ
Άν ένας άνθρωπος φυλάει τα λεφτά του τι λέμε ότι είναι ΤΣΙΓΓΟΥΝΗΣ
Άν ένας άνθρωπος ξοδεύει τα λεφτά του τι λέμε ότι είναι ΣΠΑΤΑΛΟΣ
Άν ένας άνθρωπος δεν έχει λεφτά τι λέμε ότι είναι ΑΝΙΚΑΝΟΣ
Άν ένας άνθρωπος δεν θέλει να έχει λεφτα τι λέμε ότι είναι ΑΒΟΥΛΟΣ
Αν ένας άνθρωπος βρει λεφτα από μια κληρονομιά τι λέμε ότι είναι ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΣ
Άν ένας άνθρωπος μάζεψε λεφτά σε όλη την ζωή του τι λέμε ότι είναι ΚΛΕΦΤΗΣ
                  Πόσοι διαφορετικοί χαρακτηρισμοί δόθηκαν σε δυο έννοιες που παρέμειναν στην διαδρομή της σκέψης μας ίδιες. Γιατί ο άνθρωπος και το χρήμα ήταν παρόντες σε κάθε περίπτωση και το μόνο που άλλαζε τι ήταν? Ο χαρακτηρισμός. Και ο χαρακτηρισμός μπαίνει από τους άλλους κάθε φορά αναλόγως της αντιλήψεως ή ακόμα και της ανάγκης του καθενός. Και μπορεί να είναι όλοι σωστοί κατά μια άποψη αλλά μπορεί και να είναι και απολύτως λανθασμένοι κατά μια άλλη άποψη. Για παράδειγμα αυτός που κυνηγάει το χρήμα μπορεί για τον ένα να είναι άπληστος αλλά για τον άλλο να είναι εργατικός και φιλόπονος. Με βάση λοιπόν την ανθρώπινη αυτή συλλογιστική άκρη δεν βγαίνει.
                     Πάμε να μπούμε τώρα σε μια άλλη συλλογιστική λιγότερο δημοφιλή αλλά πιο πραγματική και υπεύθυνη. Πάμε να μπούμε στην εκκλησιαστική λογική. Για την εκκλησία το χρήμα δεν αποτελεί κάτι το κακό αλλά κάτι το πονηρό. Και επειδή και ο σατανάς έχει στοιχεία πονηριάς στον τρόπο δράσης του –θυμηθείτε την περίπτωση της Εύας πως την κοροίδεψε- πολλοί συνάγουν το συμπέρασμα ότι χρήμα και σατανάς για την εκκλησία είναι ένα και το αυτό. Η άποψη αυτή είναι αρκούντως εσφαλμένη γιατί άν δεν είναι τότε γιατί δεν είναι ένα και το αυτό η περίπτωση της μάχαιρας την οποία χρησιμοποιούμε και σήμερα. Πόσα εγκλήματα δεν έγιναν με μάχαιρα –σας θυμίζω ίσως και αυτό του Κάιν- και ταυτόχρονα  πόσες ωφέλιμες χρήσεις δεν έχει το μαχαίρι. Γιατί λοιπόν και το μαχαίρι δεν είναι διαβολικό αλλά μόνο το χρήμα? Γιαυτό στην εκκλησία μιλάμε για την έννοια του πονηρού  όσον αφορά το χρήμα. Είναι έτσι αλλά μπορεί να λειτουργήσει και αλλιώς.
                 

                 Το μέγιστο ζήτημα για την εκκλησία δεν είναι άν οι άνθρωποι κατέχουν πλούτη αλλά άν οι άνθρωποι κατέχονται από τα πλούτη. Το να αξιώσει ο Θεός έναν άνθρωπο να αποκτήσει λεφτά-μιλάμε πάντα για τίμια λεφτά- είναι ένα δώρο του Θεού όχι σε αυτόν που τα απέκτησε αλλά ένα δώρο στην κοινωνία. Ο Θεός αναδεικνύει μέσα στην κοινωνία κάποιους ανθρώπους δίνοντας τους κάποια εφόδια προικιζοντάς τους με κάποιες ικανότητες  στην επιτέλεση κάποιου έργου όχι για να υπάρχουν καθεαυτούς αλλά για να προσφέρουν αυτό το μέγιστο δώρο που έλαβαν και στους άλλους συνανθρώπους τους. Μπορεί κανείς να φανταστεί έναν σπουδαίο γιατρό στον οποίο ο Θεός έδωσε την δύναμη να σπουδάσει και να μορφωθεί για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους συνανθρώπους του να ζει αποκομμένος από την κοινωνία και να ευφραίνεται καθ’ημέραν λαμπρώς για τις κατακτήσεις του χωρίς να προσφέρει τις γνώσεις του και τις ιαματικές του ικανότητες στους συνανθρώπους του. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο πλούσιος έχει λάβει από τον Θεό ένα άλλο δώρο αυτό της απόκτησης αγαθών. Αυτά δεν θα πρέπει να τα κοινωνεί με τους συνανθρώπους του? Η έννοια του αυτονοήτου στον γιατρό δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι και αυτονόητη για τον πλούσιο?
                  Η εκκλησία του Χριστού δεν προσιδιάζει χαρακτηριστικά κακότητος και αποστροφής στον κάθε πλούσιο αλλά στην  αντίληψη που ενδεχομένως αυτός μπορεί να έχει περί της χρήσεως των οικονομικών του δυνατοτήτων. Και ασφαλώς για την εκκλησία δεν ίσχυσε ποτε δεν ισχύει και τώρα και δεν θα ισχύσει και ποτε στο μέλλον η φράση « τόσο ». Για την εκκλησία ίσχυε ισχύει και θα ισχύει η προτροπή πρός τον κάθε πλούσιο       « όσο θέλεις και άν θέλεις ».Βοήθα είναι το ρήμα που εννοείται. Γιατί κατά παράδειγμα Χριστού η εκκλησία δεν διατάζει προτρέπει και σέβετα την ελευθερία επιλογών του ανθρώπου. Αυτό το διακύβευμα είναι ο κανόνας πορείας της ανα τους αιώνες και αυτό το διακύβευμα είναι που έχασε ο πλούσιος του ευαγγελίου μας σήμερα και αυτό το διακυβευμα είναι αυτό που δεν θα πρέπει να χάσει ο κάθε πλούσιος που υπάρχει στις μέρες μας.