ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ

Το Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Μακαριωτάτου

Πέμπτη, 20 Δεκέμβριος 2012 13:53

«Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε». «Ἰδών ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τόν ἄνθρωπον χερσίν, ὅν ἐποίησε, κλίνας οὐρανούς κατέρχεται»! Ἀδελφοί μου καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, «Χριστός γεννᾶται, - χαρά στόν κόσμο» τραγουδᾶ τέτοιες μέρες, ἐδῶ καί αἰῶνες ὁ λαός μας, ἀκόμα καί σέ περιόδους θλιβερές καί δύσκολες στό διάβα τῆς Ἱστορίας. «Χριστός γεννᾶται», καί λάμπει πάλι τό φῶς πού προσανατολίζει τά βήματά μας γιά νά συναντήσουμε τήν ἐλπίδα καί νά ἀποκτήσουν οἱ προσδοκίες μας ὑπόσταση, νόημα καί σκοπό. «Χριστός γεννᾶται» σημαίνει πώς ἄμεσα καί ψηλαφητά γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος καί βαδίζει τόν δρόμο τῆς ταπεινώσεως καί τῆς θυσίας, γιά νά βρεῖ ὁ ἄνθρωπος τήν ἀφετηρία μίας νέας ζωῆς. Γιά νά βρεῖ ὁ καθένας τόν τρόπο, τό δικαίωμα καί τή δυνατότητα νά ἀλλάξει τόν ἑαυτό του καί τόν κόσμο γύρω του. Ὁ δρόμος πού ἀνοίγει μπροστά μας ὁ Χριστός εἶναι ὁδός σωτηρίας, ἐλπίδας καί θετικῆς προσδοκίας. Καί, συνάμα, πρόσκληση ἐνεργοποιήσεως τῶν συνειδήσεων γιά νά γίνουν ἡ ζωή μας, ὁ κόσμος καί τό αὔριο καλύτερα καί φωτεινότερα. Ἡ πατρίδα μας βιώνει κρίσιμες καί ὀδυνηρές στιγμές ἀγωνίας καί ἀβεβαιότητας γιά τόν ἐπιούσιο τοῦ λαοῦ της καί γιά τό αὔριο. Οἱ ὧρες πού ζοῦμε εἶναι ὧρες δοκιμασίας τῆς πίστης, τῶν χριστιανικῶν μας ἀξιῶν καί αἰσθημάτων, ἀλλά καί τῆς μέχρι τώρα βιοτῆς μας. Καλούμαστε ὅλοι, ὁ καθένας μέ τίς γνώσεις, τίς ἱκανότητες καί τά χαρίσματά του, νά συμβάλουμε στή σωτηρία τοῦ τόπου μας καί νά σταθοῦμε στό πλευρό τοῦ δοκιμαζόμενου συνανθρώπου μας στή γειτονιά, στόν τόπο ἐργασίας του ἤ στόν δρόμο. Καί πρώτιστα καλούμαστε νά στηρίξουμε ἐκεῖνον πού δέν ἔχει ἐργασία καί στέγη. Ἐκεῖνον πού χρειάζεται ζεστασιά καί φαγητό. Σήμερα, ὅσο ποτέ στό πρόσφατο παρελθόν, εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νά συνεχίσουμε νά δείχνουμε γενναιοφροσύνη, ἀλληλεγγύη καί ἐθελοντική προσφορά. Ἤδη, μέ τίς φιλότιμες προσπάθειες ὅλων μας, ἡ ἀλληλεγγύη καί ἡ ἀλληλοϋποστήριξη παίρνουν σάρκα καί ὀστά μέ ἐντυπωσιακά ἀποτελέσματα, ἀναβιώνοντας τό πρωτοχριστιανικό βίωμα τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης. Εἶναι καιρός νά ξαναανακαλύψουμε τήν Ἐκκλησία ὡς κοινωνία προσώπων πού ζοῦν μέ τήν ἀγάπη ὡς τρόπο ζωῆς. «Χριστός γεννᾶται» ἀνάμεσά μας. Σέ ἕναν κόσμο πού μοιάζει νά καταρρέει καί ἀναζητᾶ ἕνα φῶς, ὅπως τοῦ ἀστέρα τῆς Βηθλεέμ, γιά νά τοῦ δείξει πῶς νά κάμει νέα ἀρχή καί πρός τά ποῦ νά πορευτεῖ. Ὁ λαός μας γνωρίζει νά ἐπιβιώνει σέ δύσκολους καιρούς καί ἔχει τήν ἱκανότητα νά ἀξιοποιεῖ τίς δυνατότητές του καί τόν πλοῦτο πού κρύβουν ἡ εὐλογημένη μας γῆ καί θάλασσα. Γνωρίζει νά συνθέτει καί νά γονιμοποιεῖ ἀποτελεσματικά τόν κόπο τῶν ἐργαζομένων, τή σοφία τῶν λογίων καί τή γνώση τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καί ἐρευνητικῶν κέντρων μέ τρόπο ἐναρμόνιο καί καρποφόρο. Ἀρκεῖ νά ὑποστηριχτεῖ στόν ἀγώνα του καί νά ἔχει ὅραμα καί ἐλπίδα. Καί αὐτό τό γνωρίζει καλά ἡ Ἐκκλησία μας. Γι αὐτό στήριξε καί θά στηρίζει πνευματικά καί ἔμπρακτα τήν προσπάθεια τοῦ λαοῦ μας γιά μιά νέα ἀρχή καί θά σταθεῖ ἀρωγός ὅπου μπορεῖ νά ἐνισχύσει τόν λαό μας. Εἶναι καιρός νά ἀρθοῦν τά ἐμπόδια, ὥστε αὐτή ἡ λίγη περιουσία πού ἀπέμεινε στήν Ἐκκλησία νά τῆς ἐπιτραπεῖ νά τήν ἀξιοποιήσει πρός ὄφελος τοῦ λαοῦ μας. Καί ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά ἐργαστεῖ στήν ἑλληνική γῆ, συμβάλλοντας στή διατροφική ἐπάρκεια τῆς χώρας καί στήν ἀνάπτυξη σύγχρονων ἐξαγώγιμων προϊόντων καλλιέργειας καί βοσκῆς, ἄς γνωρίζει ὅτι, ὅση λίγη γῆ ἀνήκει ἀκόμα στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι στή διάθεσή του. «Χριστός γεννᾶται» καί τό νόημα τῶν Χριστουγέννων μᾶς δίνει τό δικαίωμα νά παρακαλέσουμε τό Ἑλληνικό κράτος νά σκύψει πάνω ἀπό τούς συνανθρώπους μας καί σέ αὐτές τίς δύσκολες ὧρες πού διέρχεται ὁ τόπος νά ἀφήσουμε πίσω πολιτικές ἐπιλογές πού στηρίζουν τούς λίγους σέ βάρος τῶν πολλῶν. Μᾶς δίνει, ἐπίσης, τό δικαίωμα νά καλέσουμε ὅσους διαθέτουν πλοῦτο νά τόν θέσουν στήν ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων μας. Χρειάζεται ἐπειγόντως νά δείξουμε ὅλοι ἀλληλεγγύη, ἀνθρωπιά, ἀγάπη καί εὐαισθησία καί εἶναι ζωτικῆς σημασίας νά στηριχθοῦν μέ κάθε τρόπο ἡ περίθαλψη, ἡ μόρφωση καί ἡ ἐπιβίωση τῶν Ἑλλήνων. Τό λοιπόν, «δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός» καί ἄς γίνουν τά φετινά Χριστούγεννα ἀφετηρία μίας νέας ἀρχῆς καί μίας πορείας ἀνοδικῆς γιά τόν τόπο μας καί γιά τόν καθένα προσωπικά. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι «μέθ’ ἡμῶν ὁ Θεός» καί παλαιότερα καί τώρα καί πάντοτε. Καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Kήρυγμα π.Γεωργίου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

              Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού Υιού Δαυίδ. Έτσι ξεκινάει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Και φαντάζομαι ότι όλοι λίγο πολύ χωρίς ιδιαίτερες επεξηγήσεις θα καταλάβατε το βαθύτερο νόημα του. Για να δούμε μαζί κάποια πράγματα που ίσως φαίνονται εύκολα αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο εύκολα. Ακούγοντας τον όρο βίβλος γενέσεως περιμένουμε - λογικό είναι - να ακούσουμε το γενεαολογικό δένδρο του Ιησού αρχίζοντας από τον πρώτο του πρόγονο. Ακολουθεί όμως όπως παρατηρήσατε η φράση Υιού Δαυίδ και στην συνέχεια ακολουθεί η απαρίθμηση όλων των άλλων ονομάτων.

Τι λέτε έκανε λάθος ο ευαγγελιστής Ματθαίος εδώ, του ξέφυγε η σειρά ή κάποιος άλλος εσώτερος λόγος βρίσκεται πίσω από την κίνηση του αυτή?
Και είναι λογική μια τέτοια απορία αφού είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Δαυίδ ο οποίος αναφέρεται πρώτος δεν είναι και ο αρχικός προπάτωρ ο πρώτος πρόγονος του Ιησού Χριστού αφού οι ακολουθούντες Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και οι λοιποί είναι στην σωστή γενεαολογική τους σειρά και ο Δαυίδ επομένως έπεται αυτών.
Γιατί λοιπόν ο Ματθαίος ξεκινά με τον Δαυίδ ως πρώτο στην σειρά?
Η απάντηση βρίσκεται στην ερώτηση σε ποιούς απευθύνεται ο Ματθαίος εδω.
Απευθύνεται στους Έλληνες της εποχής?
Απευθύνεται στους Ρωμαίους επικυρίαρχους της πατρίδος του?Απευθύνεται μήπως στους Αιγύπτιους ή τους Φοίνικες ή δεν ξέρω εγω ποιούς άλλους από τα σημαντικά έθνη της εποχής?

Ασφαλώς όχι δεν απευθύνεται σε κανένα από αυτούς ή όποιους άλλους θελήσετε εσείς να υποθέσετε.Απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους Ιουδαίους στο έθνος των Εβραίων και τούτο διότι σε πρώτη φάση το ευαγγέλιο της σωτηρίας εκεί κηρύχθηκε και εκεί ενεσπάρη ο πρώτος σπόρος της διάδοσης της χριστιανικής πίστεως. Το δύσκολο αυτό λοιπόν κοινό με την πλούσια θρησκευτική και λατρευτική παράδοση και ιστορία θα ήταν ασφαλώς πιο ευσυγκίνητο και θα έτεινε πιο εύκολα ους ευήκοον όταν θα άκουγε ότι ο Ιησούς αντλούσε τις ρίζες του από τον Δαυίδ για τον οποίο έτρεφε το Ιουδαικό έθνος έναν απέριγραπτο θαυμασμό. Άς μην λησμονούμε την πολλάκις επαναλαμβανομένη στην Κ.Δ. επίκληση πρός τον Ιησού από βασανισμένους ανθρώπους « Υιέ Δαυίδ ελέησον με ».
Και αφού προσπεράσουμε αυτή την δυσκολία αφηνόμαστε στην ακρόαση μιας σειράς ονομάτων τα οποία δεν είναι φανταστικά αλλά πραγματικά, αλλά παρ΄όλα αυτά δεν παύουν η πλήθύς τους να μας προκαλεί μια κάποια μονοτονία και κούραση.
Κι όμως τυχαία λέτε ο Ματθαίος μας τα αναφέρει όλα αυτα τα ονόματα για να μας κουράσει?
Τι λέτε εσείς να είχε στο μυαλό του?
Λέτε να είχε την πρόθεση να διασώσει ιστορικά την ύπαρξη αυτών των προσώπων ή να εξιλεώσει κάποια από αυτά για όσα λάθη έκαναν συνδέοντας τα με το πρόσωπο του Θεανθρώπου?
Έχει ασφαλώς τον σκοπό του που το κάνει αυτό και αυτός ο σκοπός δεν είναι άλλος από το να καταδείξει ότι ο Ιησούς δεν είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου μόνο για κάποιους ανθρώπους οι οποίοι αξίζουν να αναφερθούν ως πρόγονοι του, αλλά για όλους τους ανθρώπους ακόμα και για αυτούς οι οποίοι άν και πρόγονοι του εξέπεσαν της πίστης προς τον αληθινό Θεό γενόμενοι πόρνοι φονιάδες ακόμα και ειδωλολάτρες. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα μιας τόσο εκτεταμένης ονοματικής απαρίθμησης.

              Ο Ιησούς δεν είναι ο εν κόσμω κατελθών Θεός κάποιων ανθρώπων αλλά πάντων των ανθρώπων αναμαρτήτων και αμαρτωλών. Και άν θέλετε σε μια παραπέρα ανάλυση ο Θεός δεν ήρθε για τους πρώτους αλλά ήρθε κυρίως για τους δεύτερους. Μην ξεχνάτε την ευαγγελική φράση « ούκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν » αλλά και στην Παύλειο θεολογία την ρηματική διατύπωση « ο Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι ως πρώτος ειμί εγώ.» Άρα η όλη αυτή απαρίθμηση θα πρέπει να μας γεμίσει με την αυτοπεποίθηση εκείνη ότι αφού ο ίδιος ο Θεός έλαβε την ανθρώπινη φύση του αρυόμενος την καταγωγή του από πληθύν ανθρώπων – όχι και των καλυτεροτέρων – θα είναι πάντα αρωγός ενισχυτής και συμπαραστάτης μας σε κάθε στιγμή σε κάθε τόπο και χρόνο.
           Ένα τρίτο σημαντικό στοιχείο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής βρίσκεται πρός το τέλος του Ευαγγελίου στην φράση « Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται Υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ ό εστι μεθερμηνευόμενον Μεθ ημών ο Θεός » Ιδού η Παρθένος Μαρία θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει υιό το όνομα του οποίου θα είναι Εμμανουήλ. Ασφαλώς το χωρίο αυτό μας οδηγεί αναπόδραστα στις περί Μεσσίου προφητείες του προφήτη Ησαία.
Ποιό λέτε να είναι το περίεργο ή το αξιοπρόσεχτο άν προτιμάτε του χωρίου αυτού ή της προφητείας του Ησαία?

Θα συμφωνήσετε μαζί μου φαντάζομαι ότι το όνομα Εμμανουήλ μας προξενεί μια απορία ή ακόμα και πιο πολλές.
                Μας λέει ο Ησαίας ότι το παιδί που θα γεννηθεί από μια Παρθένο της οποίας το όνομα δεν λέει αλλά όπως αποδεικνύει η συνέχεια θα είναι η Μαρία θα πάρει το όνομα Εμμανουήλ. Πράγματι η Μαρία γεννά αυτό το παιδί για το οποίο μας μίλησε ο Ησαίας αλλά το παιδί δεν παίρνει το όνομα Εμμανουήλ αλλά Ιησούς (Γιεχοσούα εβραιστί Τζέσους λατινιστί Ιησούς ελληνιστί) αλλά σίγουρα όχι Εμμανουήλ.
Τι λέτε ότι έγινε έκανε λάθος ο Ησαίας?
Επαναλαμβάνει το λάθος του Ησαία και ο Ματθαίος στο Ευαγγέλιο του?
Είναι λέτε άνευ σημασίας το γεγονός αυτό?
               Σας έχω πεί πάρα πολλές φορές πως ότι γράφεται στα Ευαγγέλια ούτε τυχαίο είναι ούτε αστήρικτο γιατί η συγγραφική πένα του κάθε Ευαγγελιστού δεν εκινείτο από την αξιολογική συγγραφική του επάρκεια και περιγραφική δεινότητα αλλά από αυτή την ίδια την πρόνοια του Θεού. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος επί του παρόντος.
             Το όνομα Εμμανουήλ δεν είναι ούτε στην προφητεία του Ησαία ούτε στην ευαγγελική καταχώρηση από τον Ματθαίο δηλωτικό του ονόματος του Υιού του Θεού αλλά της υποστάσεως του. Εκεί μας οδηγεί αυτό που λέει στην συνέχεια «......ο εστί μεθερμηνευόμενον Μεθ’ ημών ο Θεός » που σημαίνει με απλά λόγια ο Θεός στους ανθρώπους. Και πως μπορεί ο Θεός να είναι στους ανθρώπους?
Ως Θεός μόνο? Μα τότε κανείς δεν θα μπορούσε να τον αντιληφθεί με τις αισθήσεις του?Ως άνθρωπος μόνο? Μα τότε δεν θα ήταν Θεός αλλά ένας υπεράνθρωπος.
              Άρα μόνο ως Θεάνθρωπος ο Υιός του Θεού θα μπορούσε να έλθει στους ανθρώπους. Με την Θεία και ανθρώπινη φύση του ασυγχύτως ατρέπτως και αδιαιρέτως ενωμένες. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος να τι εκφράζει το όνομα Εμμανουήλ και όχι βέβαια το όνομα του Υιού του Θεού.

              Ναι το ξέρω σας κούρασα σήμερα, ίσως και άλλες φορές, αλλά για μας που διακονούμε τον Λόγο του Θεού στην σημερινή κοινωνία της αβάσταχτης ελαφρότητας και ισοπέδωσης των πάντων μέτρο του λόγου μας δεν είναι η τέρψη των ωτών αλλά η διέγερση του νου και της καρδιάς, της ψυχής και του σώματος, του όλου δηλαδή ανθρώπου. Αυτού δηλαδή πρός χάριν του οποίου σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε την εν των κόσμω εν σώματι έλευση του ίδιου του Θεού. Την έλευση την οποία δεν πρέπει να εορτάζουμε μόνο μια φορά τον χρόνο αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής μας.